نمی دانم چه می خواهم خدايا 
                                       به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جويد نگاه خسته من
                                       چرا افسرده است اين قلب پر سوز
زجمع آشنايان می گريزم
                                        به کنجی می خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگی ها 
                                       به بيمار دل خود می دهم گوش
گريزانم از اين مردم که با من
                                       به ظاهر همدم و يکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت 
                                      به دامانم دو صد پيرايه بستند